Bez względu na to, w którym zakątku świata mieszkamy, ślub jest dla nas tak samo wyjątkowym przeżyciem. Ceremonia zaślubin jest swoistym aktem podkreślającym przynależnosć do określonego kręgu kulturowego. W tym celu chcieliśmy przedstawić Państwu obrzędy ślubne z różnych części świata.


Czas zalotów

   Czas zalotów to okres, w którym dwoje młodych, mających związać się na całe życie, poznaje się wzajemnie. Zwykle z zalotami, mniej lub bardziej sformalizowanymi, mamy do czynienia w społeczeństwach, gdzie ludzie dobierają się w pary zgodnie ze swoją wolą. Większość małżeństw, zwłaszcza na Zachodzie, poprzedzonych jest okresem wstępnym, czyli tak zwanym narzeczeństwem zakończonym zaręczynami. W tym czasie dwoje ludzi pozanje się, wówczas mają też okazję przekonać się, czy stanowią dla siebie nawzajem odpowiednich partnerów. 
  
   Poza cywilizacją Zachodu, pierwszym etapem jest zwykle prezentacja. W wielu społecznościach panuje pogląd, że najlepiej jest jej dokonać w tańcu.
Np. młode dziewczęta z plemienia KONYAK NAGA w Indiach ubierają się w swoje najlepsze stroje i tańczą przed zgromadzonymi młodymi mężczyznami.
   W niektórych kulturach mamy do czynienia z sytuacją odwrotną, to chłopcy tańczą i popisują się swoją sprawnością przed dziewczętami.
   U niektórych ludów, np. wśród SEDANGÓW w wietnamie, kontakty seksualne przed ślubem są całkowicie zakazane, w innych wręcz przeciwnie - młodzi ludzie zachęcani są do nawiązywania intymnych znajomości.
   Np. W Indiach, wśród plemienia nagów, młodzi ludzie obojga płci poszukujący partnera biorą udział w rytualnych tańcach, w czasie których mają okazję poznać wilu rówieśników. W tym społeczeństwie industrializowany jest nawet seks przedmałżeński. Zwyczajowo zaloty w trakcie tańca kończą się zbliżeniem, jeśli tylko oboje partnerzy przypadną sobie do gustu.
  
   W niektórych kulturach, np. wśród mieszkańców wyżyn Papui-Nowej Gwinei, ceremonialne zaloty wcale nie prowadzą do małżeństwa. Związki, które się zawiązują w ich trakcie nie kończą się ślubem, są jedynie czymś w rodzaju treningu w sztuce miłości.
   Rzeczywiste małżeństwa zaś są aranżowane przez rodziny młodych lub starszyznę plemienia. Taka forma zawierania zwiazku małżeńskiego obowiązuje m.in.: wśród KUMA w Papui-Nowej Gwinei, SAMBURA we wschodniej Afrycem i w większości społeczeństw muzułmańskiech.

   Oczywiście zwyczaj swatania młodych nie obowiązuje we wszystkich społeczeństwach preindustrialnych, jednak w większości z nich istnieją pewne, ściśle określone reguły doboru partnerów. Wiadomo, z kim dana osoba może, a z kim nie może wchodzić w związek małżeński. Zasady te mogą się różnić w zależności od społeczeństwa. Np. młodzi członkowie tajlandzkiego plemienia HMONG muszą szukać partnera poza klanem, w innych społecznościach często bywa przeciwnie; związki można zawierać jedynie z przedstawicielami tego samego rodu.


Ceremonia zaślubin

   We wszystkich społeczeństwach początek małżeństwa zaznaczony jest ceremonią zaślubin.
Uroczystość, obchodzona zazwyczaj w wystawny sposób, jest okazją do zaprezentowania zamożności. Ślubowi często towarzyszy rytuał wręczenia posagu. Oczywiście im bogatsi rodzice państwa młodych, tym bardziej wystawne przyjęcie i uczta weselna, jednak nawet najbiedniejsi starają się w miarę swoich możliwości uczynić ten dzień jak najbardziej odświętnym. W krajach zachodnich coraz popularniejsze stają się tzw. "ciche śluby" - małżeństwa zawierane w urzędach stanu cywilnego, zakończone skromną kolacją w gronie najbliższych...

   Na Zachodzie małżeństwo jest związkiem formalnym, któremu moc prawna nadaje państwo lub kościół. W społeczeństwach przedindustrialnych znaczenie małżeństwa również zwykle uświęcone musi być religijnym ślubem.

   Należy jednak wspomnieć, że ceremonia zaślubin ma swoje korzenie siegające starożytnych rytuałów i otoczona jest pogańskimi symbolami i pozostałościami dawno zapomnianych zwyczajów, które mimo różnic religijnych i kulturowych, są do siebie zadziwiająco podobne.
Główną troską dawnych przyjęć weselnych było chronienie Młodej Pary przed złymi mocami, na wpływ których byli w tym momencie życia szczególnie podatni. Po to aby osaczyć duchy ziemi, przed MłodA Parą sypano płatki kwiatów. Najważniejsi uczestnicy przyjęcia weselnego nosili więc specjalne przebrania, aby uniemożliwić złym mocom ich rozpoznanie. Panna Młoda otoczona była dziewczętami ubranymi podobnie jak ona, a Pan Młody poruszał się wśród mężczyzn ubranych jak i on.
   Wesele w każdej części globu jest okazją do hałaśliwej zabawy i ucztowania. W przeszłości hałas ten składał się z huku czyneli i pałeczek uderzanych we wszystko co rezonansowało. Dzisiaj dzwony kościelne i klaksony samochodów są echem starożytnych rytuałów odstraszania złych duchów i oddawania honorów szczęśliwej parze.
   Po obrządku zaślubin nastepuje zazwyczaj uczta. U ortodoksyjnych Żydów para młoda po ślubie oddala się na 20 minut do małego pokoju, gdzie przerwać mogą trwający od 24 godzin post i spędzić pierwsze wspólne chwile, wyłącznie w swoim towarzystwie. W czasie przyjęcia mężczyźni tańczą razem po jednej stronie pokoju, a kobiety po drugiej. Spotkanie bez świadków nie może mieć miejsca aż do dnia zaślubin, tak więc te 20 minut wyznacza początek ich wspólnego pozycia. W jakiś czas potem głowa Panny Młodej zostaje ogolona, na znak jej podporządkowania mężowi. Przez cały okres pożycia małżeńskiego nosić będzie perukę.


Małżeństwa poligamiczne

   Większość dotychczasowych rozważań dotyczyła małżeństw monogamicznych, pamiętać jednak należy, że w wielu społeczeństwach normą są związki małżeńskie poligamiczne, tzn. składające się z więcej niż dwóch osób. Może ono przyjmować dwie podstawowe formy.

   Małżeństwa Poligyniczne to związki jednego mężczyzny z wieloma kobietami, antomiast małżeństwa poliandryczne to związki jednej kobiety z wieloma mężczyznami. Związki poligyniczne są dużo bardziej rozpowszechnione, występują często w krajach arabskich. Zgodnie z chińską tradycją mężczyzna może mieć jedną żonę i kilka konkubin, które pełnią rolę żon zastępczych. Niegdyś poligamia powszechna była w Indiach, obecnie jest jednak prawnie zakazana. Związki poligamiczne wciąż funkcjonując również wśród afrykańskich plemion BANTU.

   Małżeństwa mnogie, mimo podobnej struktury, mogą znacznie różnić się między sobą. Np. w nigeryjskim plemieniu YAKO każda z kilku żon ma swojąš oddzielną chatę i zajmuje się swoimi dziećmi niezależnie od innych żon. W niektórych społecznościach afrykańskich wódz cieszy się tym wiekezym szacunkiem, im więcej ma żon.
Małżeństwa poliandryczne, spotyka się obecnie w Tybecie, w południowych Indiach oraz na wyżynach Sri Lanki. Najbardziej sformalizowane związki poliadryczne funkcjonują wśród SZERPÓW, kobieta jest tam zwykle żoną kilku braci.