Ślub Indian

   Ameryka Północna to mozaika różnych kultur. Obyczaje przyniesione przez europejskich osadników wymieszały się z tradycjami rodem z Afryki i Azji. Trudno mówić więc o jednym modelu ślubu. Oddając jednak szacunek ludom, które zamieszkiwały tereny dzisiejszych Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, zanim ktokolwiek usłyszał o Kolumbie, przedstawimy zwyczaje ślubne Indian.

  Indiańska tradycja nie przewidywała możliwości ponownego zawarcia małżeństwa. Wziąć indiański ślub to tak, jakby podpisać kontrakt na całe życie. Jedynym odstępstwem od reguły stanowił przypadek, gdy wdowę wydawano za brata jej męża.

   Do zawarcia małżeństwa konieczna była zgoda rodziny panny młodej, a czasem dodatkowo również osoby duchownej. Na znak połączenia rodzin pan młody oraz mężczyzna z rodziny panny młodej (najczęściej brat) wymieniali prezenty. Narzeczony mógł także pomagać w okresie narzeczeństwa przyszłym teściom w prowadzeniu domu, dostarczać jedzenie lub inne dary. Wiązało się to jednak z ostateczną aprobatą kandydata na męża. Bowiem po przyjęciu darów narzeczona nie mogła wycofać się z danego słowa.

  Specjalnej procedury wymagało wybranie małżonki dla szamana. Szaman nie mógł poślubić wdowy lub rozwódki. Z racji ważnej funkcji pełnionej przez niego w plemieniu wybranka musiała być dziewicą i cieszyć się wielkim szacunkiem wśród mieszkańców. Żona szamana to jedna z najważniejszych osób w całym plemieniu. Zdarzało się bowiem, że musiała przejąć obowiązki męża w przypadku jego nagłej śmierci lub choroby.

  Ceremonia zaślubin ma ściśle określony przebieg. Państwo młodzi ubrani są w niebieskie stroje, które symbolizują ich dawne życie i dotychczasowe doświadczenia. Przy ich boku stoją matki, które trzymają prezenty (zwykle skóry, futra lub pledy), które młodzi wymieniają między sobą. Następnie małżonkowie piją z jednego naczynia napój zrobiony z kukurydzy. Po opróżnieniu waza musi być zbita, a jej kawałki zwrócone matce naturze. Na koniec uroczystości młodą parę okrywa się białym pledem, co oznacza to, że od tej chwili tworzą jedność.

   Podróże poślubne w przypadku tradycji indiańskich nie są raczej popularne, ale istniało za to coś, co można by porównać do znanego nam miesiąca miodowego. Mianowicie po ślubie rodzina pary młodej starała się stworzyć im przez jakiś czas jak najdogodniejsze warunki, aby młodzi mogli się sobą nacieszyć. Z drugiej strony państwo młodzi muszą zyskać aprobatę wśród mieszkańców i niejako podzielić się swym szczęściem obdarowując wdowy i dzieci drobnymi prezentami.


Indie

   Tradycyjna hinduska ceremonia ślubna może trwać nawet kilka dni i zawierać wiele ceremoniałów, których znaczenie rozumieją jedynie wtajemniczeni. Dlatego wiele par decyduje się na mniej tradycyjny ślub. Nie oznacza to oczywiście całkowitego odejścia od źródeł. Wciąż istnieją bowiem zasady, których należy dochować.

   Hinduski ślub powinien mieć miejsce na wolnym powietrzu, pod specjalnie przygotowanym do tego celu baldachimem. W czasie ceremonii narzeczeni siedzą na dywanie lub na ziemi. Panna młoda zakłada na tę okazję czerwone lub białe sari. Dodatkowo, co jest bardzo popularne w Indiach, może ozdobić skórę rąk i stóp wymyślnymi wzorami namalowanymi henną. Tatuaże te zmywają się stopniowo, a im dużej będą schodzić tym, według wierzeń, lepiej młoda mężatka będzie traktowana przez teściów. Natomiast pan młody ubrany jest w tradycyjny strój hinduski, który zawiera także turban.

   Zaproszonych gości obowiązują dwie podstawowe zasady. Po pierwsze należy unikać koloru czarnego w strojach. Druga zasada dotyczy obuwia. Przed wejściem do miejsca, w którym odbywa się ślub należy bezwzględnie zdjąć buty.

   Ceremonia przebiega według określonego schematu. Na kilka minut przed jej rozpoczęciem rodzina pana młodego spotyka się w pobliżu miejsca, gdzie ma odbyć się ślub. Kiedy wszyscy się pojawią wyrusza ślubna procesja w kierunku przygotowanej "świątyni". Pan młody może wykorzystywać nietypowe środki lokomocji np. słonia. Gdy przybędą na miejsce wita ich matka panny młodej. Wszyscy zajmują miejsca w "świątyni" i czekają na pannę młodą, która przynosi wianek dla swojego wybranka. W czasie ceremonii młodzi wymieniają się wiankami, a rodzice panny młodej myją ręce i stopy młodej parze. Na miejscu wita ich Panna Młoda w czerwonym lub białym sari. Na skórze ma wytatuowane wzory. Otrzymuje złoty klejnot, na którego łańcuchu związane są trzy węzły, symbolizujące jej obowiązki względem rodziców, męża i synów. Podczas ceremonii nowożeńcy wymieniają się wiankami, a rodzice Panny Młodej obmywają im dłonie i stopyJuż zaślubieni małżonkowie, wrzucają na szczęście ziarna ryżu do ogniska. Na koniec młoda para składa ukłon wszystkim gościom - począwszy od najstarszych. W ten sposób ceremonia dobiega końca.

Japonia

   W Japonii tradycyjny ślub nawiązuje do staro-japońskiego ceremoniału shinto. Panna Młoda ubrana jest w ozdobne kimono o dominujących kolorach bieli i czerwieni. W świątyni Pan Młody odczytuje przysięgę wierności. Nowożeńcy wymieniają się obrączkami i pucharami. Ślub kończy złożenie w darze bogom gałązek świętego drzewa sakaki i wypicie tradycyjnego sake.

Chiny

   W Chinach młodzi obowiązkowo wypijają podczas uroczystości napój miłosny przyrządzony z wina i miodu. Ich puchary połączone są czerwoną wstążką, symbolizującą miłość i radość.

Egipt

...Zdarzyło mi się również uczestniczyć w weselu egipskim, organizowanym w najwytworniejszym hotelu Kairu. Orszak weselny prowadzą tam tancerka i towarzyszący jej dwaj grajkowie. Za nimi idą drużki w długich, jasnych sukniach, a wśród nich młoda para. Za nią znowu drużki w orszaku. Rzucają one w patrzący tłum cieniutkie, złote pieniążki; jest to szlachetny kruszec. Wiem, bo rzucono takim pieniążkiem i we mnie. Tancerka prowadzi orszak do "tronu", czyli dwóch okazałych krzeseł, ustawionych w końcu sali, gdzie zasiada para młoda. W tle jest zwykle umieszczony olbrzymi wieniec z kolorowych kwiatów, m. in. z bajecznie pachnących tuberoz. Teraz wszyscy podziwiają popisy tancerki, ubranej w przejrzyste czerwone szaty, która tańczy na podium, w świetle reflektorów, w takt rytmicznej muzyki. Orkiestra złożona z 5--7 osób też siedzi na podium, pod ścianą. Następnie tłum gości -- prawie wszyscy w czerni (tak panowie, jak i kobiety) -- zaczyna zajadać to, co stoi na stolai.'li, ustawionych w podkowę. Są to drobne kanapki, ciasteczka i słodycze, bez żadnego alkoholu, gdyż zabrania tego religia mahometańska. Czym więc ten tłum mężczyzn jest tak podnieco- ny, jakby wypito dwieście litrów wina? Tańcem hryufha, bioder, czerwonym oświetleniem i zmysłową muzyką. Według rytuałów mahometańskich wystarczy, gdyż mąż kilkakrotnie powie, że żony nie chce, a ona musi opuścić jego dom tak jak stoi, więc rodzice i swat tak sprytnie układają umowę ślubną aby mężowi nigdy usunięcie żony z domu ekonomicznie się nie opłaciło. A same żony lubią złote bransolety na rękach, nogach i ramionach, bo gdyby mąż wyrzucił ją 7. domu, wówczas zabrałaby z sobą jedynie ten majątek który ma na sobie. Wprawdzie religia pozwala mahometanom mieć 4 żony, ale nowoczesne Egipcjanki rzuciły hasło: "mądry mąż ma jedną żonę i jest bogaty; głupi ma cztery żony i jest biedny". Niemniej jedna z 'nich pytała mnie ile mój mąż ma żon? Gdy .' odpowiedziałam, że tylko jedną, mnie, bardzo mi współczuła. "To kto gotuje? dziwiła się wszystko musisz robić sama jedna? Nie możesz go poprosić, żeby wziął choć drugą żonę? Byłoby ci lżej". Gdy powiedziałam jej, że również pracuję zawodowo jak nieomal wszystkie Polki nie mogła się uspokoić, tak nam współczuła. Była bardzo tęga, choć młoda. "Im kobieta grubsza, tym ładniejsza oświadczyła tym bardziej podoba się mężczyźnie". I jakby sobie przypominając, co należy do jej obowiązków, wyciągnęła daktyle i zaczęła je jeść powoli i systematycznie. Daktyle tuczą.